Szermierka na wózkach to dyscyplina sportu uprawiana przez osoby niepełnosprawne. Aktualnie występują 3 kategorie startowe, zależne od stopnia niepełnosprawności. Dyscyplina paraolimpijska. Ponadto rozgrywane są zawody: Mistrzostwa Świata, Mistrzostwa Europy, Puchar Świata, Mistrzostwa Polski (seniorzy i juniorzy) oraz zawody klubowe. Główne ośrodki szkolące szermierzy na wózkach to Warszawa (ISRS Culani i IKS AWF Warszawa) oraz Konstancin i Białystok. Broń stosowana w szermierce na wózkach to: floret, szpada i szabla. W czasie walki zawodnicy siedzą na wózkach szermierczych przymocowanych do tzw. platform. Ustawiany jest stały dystans pomiędzy walczącymi. Obsługa techniczna pod nadzorem sędziego ustawia odległość. W szpadzie tak aby końcówka broni, tzw. punta sięgała łokcia tak samo jak w szabli ,natomiast we florecie tak , aby końcówka broni sięgała linii przedłużenia wewnętrznej strony przedramienia przy wyciągniętej ręce i ugiętym łokciu pod kątem 90 stopni do góry. W zależności od rodzaju broni odpowiednio punktuje się trafienia. W szpadzie liczy się każde zadane trafienie, mogą być trafienia pojedyncze i równoczesne.

Siatkówka na siedząco to sportowa gra zespołowa, będąca odmianą tradycyjnej piłki siatkowej. Gra została wymyślona jako sport dla osób niepełnosprawnych. Obecnie uprawiają ją również pełnosprawni siatkarze. Powstała z połączenia dwóch gier: niemieckiego sitzballu oraz siatkówki. Powodem utworzenia gry był fakt, że sitzball był grą zbyt mało energiczną. Początkowo siatkówka na siedząco była grą przeznaczoną dla relaksu. Z biegiem czasu przekształciła się w sport, który wszedł w skład dyscyplin olimpiady dla niepełnosprawnych. W 1980 roku po raz pierwszy odbyły się rozgrywki paraolimpijskie w tej dyscyplinie. Siatkówkę na siedząco wprowadził w 1956 roku Holenderski Komitet Sportowy. Od roku 1967 rozpoczęły się regularne rozgrywki Mistrzostw Świata. W pierwszych Mistrzostwach Świata w sitting-ballu uczestniczyły reprezentacje jedynie z siedmiu krajów. Obecnie dyscyplina ta uprawiana jest w ponad 60 krajach. Wzrost popularności tej odmiany siatkówki spowodował, iż rozgrywane są również Mistrzostwa Europy oraz Mistrzostwa Regionów. Od roku 1993 wszystkie rozgrywki odbywają się w dwóch kategoriach: męskiej i żeńskiej.

Rugby na wózkach to zespołowy sport dla osób niepełnosprawnych. Zasady rugby na wózkach zostały opracowane w końcu lat 70. XX wieku w Kanadzie. Początkowo dyscyplina była nazywana murderball (mordercza piłka). W końcu lat 80. XX wieku została przyjęta oficjalnie nazwa rugby na wózkach. Rugby na wózkach jest kombinacją koszykówki na wózkach i hokeja na lodzie. Powstał w 1977 roku w Kanadzie Winnipeg, Manitoba dla sportowców z tetraplegią. Ze względu na to, że koszykówka na wózkach wymaga rzutów do kosza, zawodnicy z tetraplegią nie mogli w pełni uczestniczyć w tym sporcie. Rugby na wózkach, umożliwia zawodnikom z tetraplegią uczestniczenie w tym sporcie zarówno na pozycjach ofensywnych jak i defensywnych. W Stanach Zjednoczonych sport został wprowadzony w 1981 roku. Pierwsze zawody odbyły się w 1982. W czasie gry rywalizują dwie drużyny rugbistów na wózkach. Wygrywa drużyna, która uzyska ogółem więcej punktów. Punkt zdobywa się wtedy, kiedy jeden z atakujących graczy, wraz z trzymaną piłką, minie obronę i przejedzie przez bramkę. Piłki nie można trzymać przez czas dłuższy niż dziesięć sekund. Aby móc utrzymać ją w posiadaniu drużyny, trzeba ją albo odbijać, albo podawać innym zawodnikom.

Koszykówka na wózkach to zespołowy sport dla niepełnosprawnych i sport integracyjny. Reguły gry są zbliżone do reguł koszykówki. Celem każdej z drużyn jest zdobywanie punktów za celne rzuty do kosza przeciwnika. Boisko ma wymiary 28 na 15 metrów. Czas gry wynosi 4 razy 10 minut. Drużyna składa się z pięciu zawodników. Rozgrywki międzynarodowe rozgrywane są pod patronatem International Wheelchair Basketball Federation, natomiast w USA, gdzie sport ten jest najbardziej rozwinięty podlega National Wheelchair Basketball Association. Od 1973 odbywają się mistrzostwa świata mężczyzn, a od 1990 kobiet. Od 1997 rozgrywane są mistrzostwa świata juniorów. Koszykówka na wózkach jest też sportem paraolimpijskim.
W kilku krajach (Anglia, Kanada, Australia) osoby sprawne mogą grać w zawodach koszykówki na wózkach w zespołach mieszanych. Gracze w koszykówce na wózkach są podzieleni na klasy w zależności od sprawności funkcjonalnej i rodzaju schorzenia. Jest pięć klas zawodników – klasa 1, 2, 3, 4 i 4.5. oraz 3 grupy pośrednie – 1.5, 2.5 i 3.5.

Saneczkarstwo lub inaczej sport saneczkowy to jedna z dyscyplin zaliczanych do sportów zimowych. Wyścigi na sankach sportowych są rozgrywane na torach sztucznych lub naturalnych, w konkurencji kobiet i mężczyzn, indywidualnie i w dwójkach.O zwycięstwie decyduje łączny czas przejazdów, tzw. ślizgów. Zazwyczaj są to dwa ślizgi.

W Polsce organizowane były imprezy o randze mistrzostw Europy i świata: 1935 – Mistrzostwa Europy w Krynicy, 1958 – Mistrzostwa Świata w Krynicy, 1962 – Mistrzostwa Świata w Krynicy, 1965 – Mistrzostwa Europy Juniorów w Karpaczu, 1979 – Mistrzostwa Europy Juniorów w Krynicy, 1985 – Mistrzostwa Europy w Szczyrku na torze naturalnym

Wielkim sukcesem polskiego saneczkarstwa zakończyły się mistrzostwa z 1958 roku, podczas których reprezentanci Polski zdobyli 7 na 9 możliwych do zdobycia medali. Najlepsi polscy zawodnicy i zawodniczki: Jerzy Wojnar – dwukrotny mistrz i wicemistrz świata, Ryszard Pędrak-Janowicz – mistrz, wicemistrz i brązowy medalista mistrzostw świata, Barbara Piecha – mistrzyni i brązowa medalistka mistrzostw świata, Maria Semczyszak – mistrzyni świata

Za najlepszych saneczkarzy w historii tej dyscypliny uważani są Georg Hackl, Armin Zöggeler i Hans Rinn, a wśród kobiet Sylke Otto, Margit Schumann i Steffi Martin.

Obecnie saneczkarstwo w Polsce jest uprawiane w Bielsku-Białej, Gołdapi, Jeleniej Górze, Karpaczu, Krynicy-Zdroju.

Kyūdō to dawne japońskie łucznictwo ceremonialne, wywodzące się z tradycji samurajskich i łączące w sobie elementy równowagi walki i opanowania w filozofii zen.

W czystej formie kyūdō jest praktykowane jako sztuka. Praktykowne również jako środek rozwoju moralnego i duchowego. Wielu łuczników uprawia kyūdō jako sport, jako główny cel stawiając celność. Najwyższym ideałem kyūdō jest „właściwe strzelanie to właściwe trafianie”.

Yumi czyli japoński łuk jest wyjątkowo długi (powyżej dwóch metrów), przewyższając wysokość łucznika (kyūdōka). Yumi produkowane są tradycyjnie z bambusa, drewna i skóry, przy użyciu metod, które nie zmieniły się od wieków, jednak niektórzy łucznicy (szczególnie nowicjusze) używają łuków zrobionych z syntetyków, np.: z laminowanego drewna okrytego włóknem szklanym lub węglowym.

Drzewce ya tradycyjnie również są bambusowe, z lotkami z piór orła lub jastrzębia. Większość drzewców obecnie także wytwarza się z bambusa (niektórzy łucznicy używają jednak aluminiowych lub z włókna węglowego), lotki natomiast wytwarzane są z piór indyków lub łabędzi. Każde ya ma płeć (męskie ya nazywane są haya; damskie – otoya); robione są z piór wziętych z różnych stron ptaka. Wystrzelone haya obraca się zgodnie z ruchem wskazówek zegara, podczas gdy otoya obraca się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara. Kyūdōcy strzelają zwykle dwa razy w ciągu rundy, haya używa się jako pierwszej strzały.

Skeleton to jednoosobowe, ciężkie (max. 50 kg) sanie sportowe o nisko położonym środku ciężkości. Umożliwiają osiąganie dużych (do ok. 130 km/h) prędkości podczas zjazdu po torze lodowym. Istnieje również sport o tej samej nazwie.

W zawodach Pucharu Świata, Pucharu Europy i Pucharu Ameryki rozgrywane są 2 ślizgi. W pierwszym ślizgu startują wszyscy zgłoszeni zawodnicy. Numery są losowane wg grup, które są ustalane na podstawie klasyfikacji (rankingu) pucharu tzn. gr. 1 (miejsca 1-10), gr. 2 (miejsca 11-20) itd. W drugim ślizgu startuje 20 najlepszych zawodników z pierwszego ślizgu w kolejności odwrotnej do zajmowanych miejsc tzn. 20, 19, 18 itd.

Inne zasady obowiązują podczas Mistrzostw Świata oraz Igrzysk Olimpijskich, rozgrywane są bowiem 4 ślizgi. W pierwszym ślizgu zawodnicy startują wg wylosowanych numerów, które są przydzielane tak samo jak w zawodach Pucharu Świata. W drugim ślizgu 20 zawodników startuje w kolejności odwrotnej do miejsc zajętych w pierwszym ślizgu. W trzecim ślizgu zawodnicy startują wg numerów startowych w odwrotnej kolejności, wg przydziału do grup, tzn. najpierw startują numery 10-1, potem 20-11 itd. Do ostatniego, czwartego ślizgu przechodzi tylko 15 zawodników, którzy startują tak samo jak w ślizgu drugim, w kolejności odwrotnej do miejsc zajmowanych po 3 ślizgach

Trójbój siłowy to dyscyplina sportowa pośród sportów siłowych. W obecnym kształcie trójbój ukształtował się pod koniec lat 60. W 1972 roku powstała Międzynarodowa Federacja Trójboju Siłowego (IPF).

Rok później rozegrano pierwsze oficjalne mistrzostwa świata. 11 maja 1977 roku powstała Europejska Federacja Trójboju Siłowego (EPF). Rok później w Birmingham odbyły się pierwsze mistrzostwa Europy. Polski Związek Kulturystyki i Trójboju Siłowego jest członkiem IPF i EPF od 1989 roku. Trójbój siłowy jest sportem nieolimpijskim. W Polsce trójbój reprezentuje Polski Związek Kulturystyki, Fitness i Trójboju Siłowego (PZKFiTS), zrzeszony w IPF.

W dniach 21-22.05.1977 r., w Piotrkowie Trybunalskim zostały zorganizowane pierwsze mistrzostwa Polski w kulturystycznym trójboju siłowym. Okazją było zwycięstwo nad faszyzmem oraz tydzień kultury fizycznej.

Do zmagań o tytuły mistrzowskie w pięciu wagach przystąpiło 36 zawodników kulturystów z 14 ognisk lub klubów. Pierwszymi mistrzami Polski w poszczególnych kategoriach zostali: waga lekka (do 75 kg) – Andrzej Staszyński „Syrenka” Warszawa z wynikiem 527,5 kg (155, 160, 212,5); waga średnia (do 80 kg) – Stanisław Kowalski „Jagiellonka” Piotrków Tryb. z wynikiem 540 kg (135, 165, 240); waga półciężka (do 85 kg) – Antoni Cecot „Błyskawica” Warszawa z wynikiem 602,5 kg (172,5, 180, 250); waga lekkociężka (do 90 kg) – Włodzimierz Szczepański „Jagiellonka” Piotrków Tryb. z wynikiem 630 kg (170, 200, 260); waga ciężka (powyżej 90 kg) – Bolesław Sotomski „Błyskawica” Warszawa z wynikiem 670 kg (180, 230, 260).

Biathlon, inaczej biatlon, dwubój zimowy, bieg patrolowy to zimowa dyscyplina sportu, łącząca biegi narciarskie ze strzelectwem. Polega na biegu na określonym dystansie, w czasie którego zawodnicy 2 lub 4 razy zajmują stanowiska na strzelnicy, przyjmując postawę stojącą lub leżącą, oddając za każdym razem po 5 strzałów. Rozgrywany jest również biathlon letni.

Biathlon jest popularną dyscypliną w Niemczech, Rosji, Włoszech i części Skandynawii.

Początki biathlonu można wiązać z ćwiczeniami norweskich żołnierzy. Pierwsze zawody w biathlonie zostały rozegrane w 1767. Ciałem zarządzającym biathlonem jest Międzynarodowa Unia Biathlonu (International Biathlon Union, IBU), która oficjalnie powstała w 1998, kiedy to wydzieliła się z powstałej w 1948 Międzynarodowej Unii Pięcioboju Nowoczesnego i Biathlonu (Union Internationale de Pentathlon Moderne et Biathlon, UIPMB).

W biegu narciarskim w biathlonie dozwolone są wszystkie techniki narciarskie. Zawodnicy wyposażeni są jedynie w narty, których długość nie może być dłuższa niż wysokość zawodnika pomniejszona o 4 cm, oraz kijki. Cele na strzelnicy znajdują się w odległości 50 m. Przy każdym strzelaniu zawodnik musi trafić w 5 krążków o średnicy 45 mm w pozycji leżącej lub 115 mm w pozycji stojącej. Tarcza strzelnicza wyposażona jest w specjalny mechanizm, który automatycznie zasłania trafiony cel białym krążkiem.

Trójbój, inaczej triathlon to wszechstronna dyscyplina sportowa będąca kombinacją pływania, kolarstwa i biegania. Zawodnik kolejno płynie, jedzie na rowerze i biegnie, a czas końcowy obejmuje również zmianę stroju sportowego. Triathlon to typowy sport indywidualny. Zwycięża zawodnik z najlepszym czasem. Jeśli start odbył się ze startu wspólnego jest nim zawodnik, który pierwszy dobiega do mety.

ITU co rok organizuje serię zawodów Pucharu Świata. WTC jest odpowiedzialna za imprezy na dystansie Ironman i Ironman 70.3 (Half-Ironman). Mistrzostwa Świata na dystansie Ironman są co roku organizowane w październiku na Hawajach w Kailua-Kona, natomiast na dystansie o połowie krótszym w listopadzie w Clearwater na Florydzie.

Triathlon rozgrywany jest na kilku dystansach. Super Sprinterski: 0,6 km pływania / 15 km jazdy rowerem / 3 km biegu. Sprinterski: 0,75 km pływania / 20 km jazdy rowerem / 5 km biegu. Olimpijski: 1,5 km pływania / 40 km jazdy rowerem / 10 km biegu. International Triathlon Union (ITU) – długi dystans: 4 km pływania / 130 km jazdy rowerem / 30 km biegu. Half-Ironman: 1,9 km pływania / 90 km jazdy rowerem / 21 km biegu. Ironman: 3,8 km pływania / 180 km jazdy rowerem / 42 km biegu. Iron: dystanse zbliżone do Ironman. Ultraman Triathlon: 10 km pływania / 421 km jazdy rowerem / 84 km biegu.