Triathlon to wszechstronna dyscyplina sportowa będąca kombinacją pływania, kolarstwa i biegania. Zawodnik kolejno płynie, jedzie na rowerze i biegnie, a czas końcowy obejmuje również zmianę stroju sportowego. Pierwszy triathlon zorganizowano 25 września 1974 roku w San Diego w Kalifornii na dystansie 457,2 metra pływania, 8,047 kilometrów jazdy rowerem i 9,656 kilometra biegu, a w 2000 roku wszedł do rozgrywek olimpijskich na Igrzyskach w Sydney. Olimpijskie zawody są rozgrywane na dystansach 1,5 km/40 km/10 km.
W Polsce pierwszy triathlon odbył się w Kiekrzu koło Poznania 14 lipca 1984 roku na dystansach 1,5 km/50 km/20 km. Najpopularniejszy dystans olimpijski jest rozgrywany od połowy lat 80tych XX wieku. Jego pomysłodawcą był Jim Curl, natomiast Carl Thomas organizował w latach 1982-97 cykl imprez U.S. Triathlon Series (USTS) na dystansie olimpijskim. Z kolei World Triathlon Corporation (WTC) na długim dystansie organizowała zawody z cyklu Hawaii Ironman Triathlon, znane jako Mistrzostwa Świata Ironman.

Narciarstwo to jedna z dyscyplin sportowych polegająca na przemieszczaniu się lub wykonywaniu ewolucji za pomocą sprzętu narciarskiego – nart, a także kijków. Narty mocowane są do butów narciarza za pomocą specjalnych wiązań. Ta dyscyplina posiada kilka odmian m.in.: narciarstwo biegowe, narciarstwo alpejskie, pozatrasowe, wysokogórskie czy niskogórskie. Pierwsze narty wyprodukowane w celach sportowych powstały we Włoszech w 1867 roku i były wykonane z drewna. Zaczęto zjeżdżać początkowo na trawie później na śniegu. Pierwsze narty odpowiadające dzisiejszym powstały w 1963 roku w Stanach Zjednoczonych. Poddyscypliny narciarskie: narciarstwo alpejskie, narciarstwo dowolne, narciarstwo klasyczne, biegi narciarskie,  skoki narciarskie, narciarstwo na trawie, narciarstwo szybkie oraz  freeskiing. Freeskiing to narciarstwo polegające na skakaniu na skoczniach i wykonywaniu w powietrzu ewolucji (trików) takich jak: obroty, salta, chwyty za nartę w locie oraz na ślizganiu się po poręczach  i boksach.

Softball jest bardzo podobny do baseballa, ale rozgrywany na mniejszym boisku, większą piłką oraz lżejszą i cieńszą pałką. Rywalizują ze sobą dwie drużyny po 9 zawodników. W narożnikach umieszczone są bazy. W grze używa się piłki o obwodzie blisko 30 cm (11 lub 12 cali w zależności od rodzaju rozgrywek ) i wadze 166-173 g oraz kija o długości około 86 cm i wadze około 1 kg. Mecz składa się z 7 inningów. W każdej z nich obie drużyny grają na przemian w ataku i w obronie. Drużyna atakująca odbija kijem piłkę rzuconą (od dołu) przez miotacza z drużyny przeciwnej. Celem odbijającego jest wybicie piłki, a następnie obiegnięcie 3 baz i dotarcie do bazy domowej, co daje drużynie 1 punkt. Drużyna rywali dąży do wyeliminowania biegnących do bazy domowej przeciwników.

W 1996 roku dyscyplina ta dołączyła do oficjalnej listy gier olimpijskich, choć tylko w wykonaniu kobiet. Określenie jej jako kobiecej odmiany baseballu jest jednak błędem ze względu na fakt, że chociażby w Stanach istnieje wiele męskich zespołów grających w softball. W 2005 softball skreślono z listy dyscyplin olimpijskich, począwszy od 2012 roku.

W hokeju na trawie mecz rozgrywany jest przez dwie drużyny po 11 graczy (+5 rezerwowych). Składa się z dwóch 35-minutowych części z 10-minutową przerwą. Celem gry jest wbicie za pomocą drewnianej laski okrągłej piłki o średnicy ok. 7-7,5 cm i wadze ok. 160 g do bramki przeciwnika. Gracz może dotknąć piłki tylko płaską stroną laski lub jej krawędzią. Niedozwolone jest dotknięcie piłki jakąkolwiek częścią ciała. Tylko bramkarz może blokować piłkę kijem, rękami, nogami i innymi częściami ciała.
Hokej na trawie jest dyscypliną olimpijską od 1908 roku. Od 1980 roku w olimpijskich zawodach uczestniczą również kobiety. Co cztery lata rozgrywane są również mistrzostwa świata. Początki tej dyscypliny w Polsce sięgają przełomu XIX i XX wieku. Pierwszy oficjalny mecz w tej dyscyplinie na ziemiach polskich rozegrano 1 lipca 1907 we Lwowie na boisku Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, pomiędzy piłkarzami Czarnych Lwów oraz Pogoni Lwów. Obecnie hokej na trawie uprawia w Polsce ponad 2000 zawodników, zaś główne jego ośrodki to: Poznań, Gniezno, Środa Wielkopolska, Toruń, Rogowo, Gąsawa, Siemianowice Śląskie oraz Gliwice i Wrocław, Brzeziny.

Judo to sztuka walki, która powstała w Japonii. Za jej twórcę uważa się japońskiego profesora Jigoro Kano. Nauka tej sztuki walki to tak naprawdę próba swojego charakteru i kształtowanie osobowości. Judo to coś więcej niż tylko technika walczenia i bicia się. Judo oznacza bowiem z japońskiego łagodną drogę, łagodny sposób, lub też określana jest jako droga miękkości, szlachetna droga.

Szkoły walki oferują naukę chwytów i rzutów, które składają się na sztukę walki, jaką jest judo. Judo może ćwiczyć każdy, kto ma do tego chęci, jednak oprócz tego jest wymagana określona sprawność fizyczna. Bez dobrej kondycji fizycznej i stanu zdrowia niemożliwe może się okazac bowiem wykonanie niektórych chwytów.

Trening judo odbywa się przy zachowaniu odpowiedniego ceremoniału. Ćwiczy się pady, rzuty, dźwignie i duszenia oraz randori, czyli sparring. Trening odbywa się na specjalnych matach treningowych. Sala do treningu także ma swoją nazwę – to tzw. dojo. Każdy trening zaczyna i kończy ceremonialny ukłon zwany rei.

Czego możemy się nauczyć w ramach treningów judo? Na pewno myślenia strategicznego i woli walki. Ale też szacunku do przeciwnika. Warto na taki trening zapisać więc naszych najmłodszych, gdyż judo uczy dyscypliny. O judo również przeczytasz w naszym magazynie ligowym.

Wioślarstwo polega na wprowadzeniu w ruch łodzi pływającej po wodzie przy użyciu siły mięśni wioślarza używającego wioseł jako dźwigni prostej. Wioślarz siedzi plecami do zasadniczego kierunku ruchu łodzi. W łodzi wioślarskiej wszystkie części nośne, w tym również osie elementów ruchomych, muszą być trwale przymocowane do kadłuba łodzi, z wyjątkiem wózka, który porusza się po szynach wzdłuż osi podłużnej łodzi. Łodzie poruszane są przy pomocy wioseł opartych w obrotowych dulkach.
Regaty wioślarskie rozgrywane są na spełniających określone normy akwenach, na wytyczonych bojami torach o długości dwóch kilometrów. W jednym biegu wioślarskim udział bierze sześć osad. Największe światowe zawody wioślarskie prowadzone są systemem FISA polegającym na rozgrywaniu dwóch biegów kwalifikacyjnych: przedbiegów i międzybiegów, podczas których poszczególne osady walczą o prawo startu w półfinałach. Półfinały wyłaniają osady, które startują w finale A (o miejsca 1-6) oraz finale B (o miejsca 7-12). W mniej prestiżowych regatach i przy małej ilości osad kwalifikacja do finału odbywa się na podstawie samych przedbiegów.

W ramach wolnego czasu po pracy czy też po szkole, można również uczęszczać na aikido. To kolejna japońska sztuka walki, która jest godna uwagi i polecenia, a której można się u nas w Polsce uczyć bez problemu, bo zajęcia z aikido oferuje wiele różnych ośrodków.

Aikido wywodzi się, jak już wspomniano, również z Japonii. Twórcą i pomysłodawcą obecnej formy, bo modyfikatorem tej sztuki walki jest niejaki Morihei Ueshiba. Żadna inna sztuka walki nie stawia w takim wymiarze, jak aikido, na piedestale moralnego rozwoju i psychologii człowieka.

Sama nazwa aikido odwołuje się do kilku słów, takich jak harmonia, równowaga, duch, energia. Aikido to nie jedna szkoła walki, ale kilka stylów i technik walki. Aikido to forma ćwiczeń, przerodziła się bowiem w bardziej zwracającą uwagę na zdrowie i funkcję rekreacyjną formę aktywności, niż mająca na celu atak czy nawet tylko samoobronę sztukę walki. Mało kto wie o tym, że popularny aktor, Steven Seagal, bardzo często w swoich filmowych kreacjach wykorzystuje elementy aikido.

Kolejna sztuka walki, która rozwija nie tylko ciało, ale też ducha. Samo słowo kendo znaczy tyle, co znaczy tyle, co droga miecza. Kendo jest walką mniej znaną niż np. karate, judo, czy też jujutsu. Ale to kendo pochodzi od japońskich samurajów i ich potyczek szermierczych.

Kendo można traktować jako sztukę walki, ale też jako sport, a również jako formę zajęcia rekreacyjnego. Cała sztuka walki opiera się na specjalnym pradawnym kodeksie – bushido. I choć na pozór kendo nie ma wielu zwolenników, na całym świecie tę sztukę walki uprawia aż 5 mln ludzi, więc całkiem sporo.

W kendo organizowane są także mistrzostwa świata, a działa również od 1970 roku Międzynarodowa Federacja Kendo, w skład której zalicza się współcześnie ponad 40 państw. Istnieje jej również europejski odpowiednik. Także w Polsce działają kluby kendo. Jest ich u nas 20 i wszystkie zrzeszone są działając w ramach Polskiego Związku Kendo.

W kendo, podobnie jak w judo czy tez karate, uczeń przechodzi kolejne stopnie wtajemniczenia, więc otrzymuje kolejny stopień. Stopnie mistrzowskie nazywa się dan, natomiast uczniowskie to kyū.

O kendo czytaj w naszym magazynie ligowym.

Z filmów karate kojarzy nam się bardzo mocno. Obraz filmowy pozostawił w naszych głowach trwały ślad i dość jednoznaczne wyobrażenie o tym, czym jest karate. To sztuka walki, która powstała na Okinawie. W tłumaczeniu słowo karate znaczy tyle, co pusta, inaczej po prostu rozumiana jako naga, bez broni, ręka. Karate to sztuka walki, której jako cel powstania przyświecała samoobrona.

Za twórców karate uchodzą Kentsū Yabu, Chōmo Hanashiro, Chōshin Chibana, Chōjun Miyagi oraz Chōki Motobu. Karate jest sztuka walki, która przeszła znaczną ewolucję od momentu jej powstania. Stąd też aż trzy metody nauki karate: kihon, kata i kumite. Ponieważ występuje też wiele różnych stylów w karate, by wymienić choćby kilka: enshin, seido, fudokan, tsunami, goju-ryu, gosoku-ryu, kyokushin, oyama karate i inne.

Karate to nie tylko sztuka walki. Karate to coś więcej. To sztuka samodoskonalenia się, dyscypliny. W karate naczelną wartością jest droga, którą należy przemierzyć ku doskonałości. W karate możemy się spotkać z trzema podejściami: karate jako walka na śmierć i życie, karate jako sport z elementami samoobrony oraz karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia.Czytaj o karate w naszym magazynie ligowym.

Inna tradycyjna znana nam w Polsce sztuka walki to jujutsu lub inaczej określana jujitsu. Jest to szkoła walki wywodząca się z Japonii i znacząca tyle, co sztuka ustępliwości, sztuka łagodności, miękkości.

Jak każda sztuka walki, także jujutsu ma swoje specjalne chwyty, trzymania i uderzenia. I jak każda japońska sztuka walki, wiąże się z określonym ceremoniałem. Dziś jujutsu uważa się za sztukę walki służącą głównie do obrony, jednak nie od początku tak było, z tego też powodu funkcjonuje określenie zakazanych technik.

Cała filozofia jujutsu opiera się na zasadzie, że słabszy w walce powienien nie stawiać silniejszemu oporu, że ustępliwością pokonuje się siłę. Chodzi o to, że ustępliwością można zwyciężyć walkę.

Cała stara szkoła walki jujutsu obejmuje technikę walki, na która składają się chwyty, zwane kumi, rzuty, czyli nage, trzymania, a więc osae, poza tym jeszcze dźwignie kansetsu, duszenia – shime, uderzenia, czyli uchi, keri, czyli kopnięcia oraz ataki na punkty witalne kyusho, tsubo. Jujutsu tak naprawdę jest sztuka walki, która nie służy tylko do obrony, ale także do walki.