Zapasy to kolejny sport walki, który polega na fizycznym zmaganiu dwóch zawodników. Początek tego sportu nastąpił już w czasów starożytnych, kiedy to zmagania zapaśników były jedną z atrakcji igrzysk olimpijskich organizowanych w Grecji. Były to pierwsze zmagania o charakterze sportowym. Zapasy jako forma bezkrwawego współzawodnictwa znane są z okresów poprzedzających kulturę hellenistyczną. W Japonii odpowiednikiem zapasów są zawody sumo. W zapasach dużą rolę odgrywa siła, szybkość oraz spryt i instynkt zawodnika. Zawody zapaśnicze polegają na zmaganiu się na macie dwóch zawodników jednakowej kategorii wagowej, jeden w czerwonym trykocie, drugi w niebieskim.
Wyróżniamy jego dwa style:  styl klasyczny oraz styl wolny (przed II wojną światową zwane w Polsce odpowiednio walką francuską i amerykańską). W stylu klasycznym dozwolone są chwyty tylko powyżej pasa, natomiast w stylu wolnym można chwytać przeciwnika również za nogi. W zapasach zabronione są wszelkie techniki sprawiające potencjalne zagrożenie dla zdrowia przeciwnika, np. duszenia.

Taekwondo jest narodowym sportem i tradycyjną sztuką walki Korei. Na początku było  do celów militarnych, potem zostało zaadaptowane do użytku cywilnego. Jego twórcą jest gen. Choi Hong Hi. Obecnie jest jedną z pełnoprawnych dyscyplin olimpijskich. Początkowo istniały dwa style taekwondo:  jeden pochodzący z Kukkiwonu, będący obecnie dyscypliną olimpijską i regulowany przez World Taekwondo Federation oraz drugi regulowany przez International Taekwon-Do Federation. W 2002 roku, wyniku sporów spadkowych powstałych po śmierci gen. Choi Hong Hi, ITF podzielił się na trzy odrębne organizacje o jednakowych nazwach. Największymi organizacjami taekwondo o zasięgu światowym są:
* International Taekwon-Do Federation – Międzynarodowa Federacja Taekwon-Do
* World Taekwondo Federation – Światowa Federacja Taekwondo.
Stopień zaawansowania oraz umiejętności zawodnika taekwondo odzwierciedla noszony przez niego pas. Wyróżnia się 10 stopni uczniowskich oraz 10 stopni mistrzowskich, gdzie 10 kup jest stopniem najniższym, a 10 dan jest stopniem najwyższym. Stopnie dan są zwyczajowo przedstawiane belkami w postaci cyfr rzymskich naszytych na czarnym pasie.

Pięciobój nowoczesny to dyscyplina sportowa, od 1912 roku, czyli  od igrzysk w Sztokholmie znajdująca się w programie olimpijskim. Pięciobój nowoczesny łączy różne dyscypliny. W celu kształtowania wszechstronności zawodnika stosuje się tzw. trening przekrojowy. Sport ten opracował twórca nowożytnego ruchu olimpijskiego Pierre de Coubertin. Na wzór pięcioboju starożytnego miał stanowić połączenie niezbędnych umiejętności żołnierskich. Dyscyplina zyskała szczególną popularność w Szwecji. Szwedzi wprowadzili ten sport na igrzyska, reprezentant Szwecji Gosta Lilliehook został pierwszym mistrzem olimpijskim. Aż do lat 60tych reprezentanci Szwecji dominowali w imprezach światowych.
Od 1912 roku  na igrzyskach olimpijskich rozgrywane są indywidualne zawody mężczyzn. W latach 1952-1992 rozgrywano także zawody drużynowe, a od 2000 roku o indywidualne medale walczą kobiety. Od 1949 roku odbywają się ponadto co roku mistrzostwa świata, gdzie obok rywalizacji indywidualnej i drużynowej medale przyznawane są w konkurencji sztafet.

Dyscyplina ciężkiej atletyki to właśnie podnoszenie ciężarów. Polega na podnoszeniu przez zawodnika sztangi o określonej masie, dwiema technikami – rwaniem i podrzutem. Rwanie to uniesieniu sztangi z pomostu bezpośrednio ponad głowę i przytrzymanie jej. Zawodnicy wykonujący ten bój trzymają sztangę w tzw. szerokim uchwycie. Natomiast podrzut jest bojem, w którym zawodnicy podnoszą sztangę najpierw na klatkę piersiową, po czym następuje tzw. „wybicie góry”, czyli uniesienie sztangi ponad głowę. Wszyscy zawodnicy mają prawo do trzech prób w każdej konkurencji.
Podnoszenie ciężarów obecne było już w programie pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich w Atenach w 1896 roku. Od tego czasu podnoszenie ciężarów rozgrywane było podczas wszystkich igrzysk z wyjątkiem igrzysk w Paryżu (1900 rok), Londynie (1908 rok) i Sztokholmie (1912 rok). Pierwszym nowożytnym mistrzem olimpijskim w podnoszeniu ciężarów w podrzucie jednorącz był Brytyjczyk Launceston Elliot, który uzyskał wynik 71 kg.

Lekkoatletyka jest jednym z najstarszych sportów, opartym na naturalnym ruchu. Podstawowe konkurencje lekkoatletyczne: biegi, skoki, rzuty i chód mają swój początek w zachowaniach pradawnych ludzi. Były one w naturalny sposób uprawiane i trenowane przez człowieka, który polując musiał biegać, skakać przez przeszkody terenowe oraz rzucać oszczepem czy kamieniem. Z biegiem lat, dla rozrywki, człowiek zaczął stosować różne formy rywalizacji i wtedy obok sportów walki pojawiły się konkurencje lekkoatletyczne.
Starożytni Grecy podczas swoich igrzysk wprowadzili konkurencje rzutu dyskiem i biegi na krótkim dystansie, nieco później skok w dal z miejsca. Bieg maratoński jest konkurencją olimpijską od czasów pierwszych nowożytnych igrzysk olimpijskich, wprowadzono ją dla upamiętnienia wyczynu Filippidesa, który po zwycięstwie Greków nad Persami w bitwie pod Maratonem pobiegł do Aten zanieść tę nowinę.
Konkurencje lekkoatletyczne to m.in: biegi (na krótkim dystansie, na średnim dystansie, na długim dystansie, przez płotki, uliczne, sztafetowe), rzuty (pchnięcie kulą, rzut oszczepem, rzut młotem, rzut dyskiem), skoki (skok wzwyż, skok w dal, trójskok, skok o tyczce).

Szybowcami nazywamy te statki powietrzne, które mają silnika. Przeloty szybowcami są dyscypliną szybownictwa i polegają na pokonaniu określonej wcześniej trasy przy pomocy szybowca.

Pasjonatów szybowców i lotów szybowcowych w naszym kraju jest wbrew pozorom całkiem sporo. Z zapałem oddają się ulepszaniu konstrukcji szybowców i wypróbowaniu swoich nowych rozwiązań w praktyce. Kto raz został zarażony miłością do samolotów i innych form latania i lotnictwa, z tej miłości nie wyleczy się już nigdy. Kto bowiem raz poczuł to uczucie wolności, lotu, ogromnej przestrzeni, nie będzie mógł o nim już nigdy zapomnieć. Nic więc innego nigdy już nie da mu takiej satysfakcji, nie sprawi takiej radości i frajdy. Poczuć się tak, jakby się miało skrzydła – tego nie da się opisać słowami.

W przelotach szybowcami organizowane są zawody sportowe. A wśród nich odbywają się następujące konkurencje: przelot otwarty, przelot docelowy, a więc wcześniej ustalone jest miejsce lądowania oraz przelot prędkościowy zamknięty, gdy na zamkniętej trasie następuje  - przelot, a celem tego przelotu jest uzyskanie średniej prędkości na trasie.

Chcesz cieszyć się szybowaniem w powietrzu, zakosztować prawdziwej przestrzeni i wolności? Spróbuj swoich sił w lotniarstwie. Na pewno nie pożałujesz!

Przy pomocy lotni uniesiesz się w powietrzu. Lotniarstwo może być zarówno traktowane jako sport, jak i forma zajęcia rekreacyjnego, wykonywanego amatorsko i tylko dla własnej satysfakcji i przyjemności.

Lotniarstwo ma rzesze swoich zwolenników. Do latania na lotni nie potrzeba bowiem dużych nakładów finansowych ani zorganizowania specjalnej infrastruktury. Aby wznieść się do góry i poszybować na lotni wystarczy wystartować ze stromego zbocza. Lotnią przy pomocy specjalnej sterownicy można sterować, w ten sposób wybierając kierunek lotu lotni.

Czym jest i jak działa lotnia? Czym różni się od paralotni? Lotnia to tak naprawdę konstrukcja skrzydła, które opiera się na stelażu wykonanym z aluminium lub tworzywa sztucznego. Właśnie ten usztywniający konstrukcję stelaż odróżnia lotnię od paralotni. Specjalnym rodzajem lotni jest motolotnia. W motolotni montowany jest napęd ze stałym podwoziem.

Co muszą kochać paralotniarze, żeby wyruszyć w swój pierwszy lot? Muszą kochać wolność. Bo lot daje nieograniczone uczucie wolności i szybowanie w przestworzach chyba z niczym innym równać się nie może. Ani z nurkowaniem ani z szybką jazdą na motocyklu. To latanie daje niepowtarzalne uczucie swobody i wolności. Latając czuje się życie.

Paralotnarstwo jest zarówno dyscyplina sportową, jak i formą rekreacyjnego sposobu spędzania wolnego czasu. Aby go uprawiać konieczne jest posiadanie specjalistycznego sprzętu, czyli paralotni.

Warto podkreślić, że paralotniarstwo i lotniarstwo to nie jedno i to samo. Paralotnie jednak nie posiadają sztywnych elementów konstrukcyjnych. Dyscyplina ta zrodziła się we Francji i tam jest po dziś dzień najpopularniejsza, ale także u nas w Polsce nie brakuje prawdziwych pasjonatów i miłośników latania na paralotni. Jednak w naszym kraju, aby móc uprawiać paralotniartwo, konieczne jest posiadanie odpowiedniej licencji. Dokument ten wystawiany jest albo przez Międzynarodową Federację Lotniczą albo przez Urząd Lotnictwa Cywlinego w postaci świadectwa pilota paralotni. Czytaj o paralotniarstwie w naszym magazynie ligowym!

Jednym z bardziej popularnych sportów wodnych, który kojarzy nam się ze złotym piaskiem plaż, lazurową i krystalicznie czystą wodą, gorącym słońcem i opalonymi torsami mężczyzn, jest właśnie windsurfing.

Aby uprawiać windsurfing trzeba posiadać odpowiedni sprzęt. Jest nim specjalna deska do windsurfingu oraz przymocowany do niej żagiel. Windsurfing jest tak naprawdę odmianą żeglowania, tylko przy pomocy innego rodzaju sprzętu. Statek, żaglowiec, czy żaglówkę zastępuje więc deska do windsurfingu ze specjalnym żaglem.

Nie bez powodu windsurfing kojarzy nam się z gorącą Kalifornią. To tam się narodziła to dyscyplina sportowa. Jej twórcami są Kalifornijczycy: Jim Drake oraz Hoyle Schweitzer. Ich wynalazkiem jest deska windsurfingowa.

Od czasu zaprojektowania przez nich deski windurfingowej i połączenia jej z żaglem sport ten zdobył sobie licznych fanów. W roku 1984 za sprawą ogromnej popularności tego sportu, windsurfing stał się dyscyplina olimpijską. Dziś deska i cały sprzęt wraz z żaglem zostały unowocześnione tak, by jeszcze  lepiej móc wykorzystać siłę wiatru.

Na temat windsurfingu czytaj w naszym magazynie ligowym.

Kitesurfing należy do sportów wodnych. Wymaga odpowiednich warunków atmosferycznych, by móc się nim cieszyć. I do tego odpowiedniego sprzętu.

Kitesurfing jest technicznie bardzo podobny do windsurfingu. W obu dyscyplinach sportów wodnych ważne są warunki. Kitesurfing w prowadzeniu deski przypomina bardziej snowboard. Deska jest bowiem prowadzona na krawędzi, inaczej niż w przypadku prowadzenia deski w windsurfingu, gdzie prowadzi się ją płasko.

W kitesurfingu, jak sama nazwa zresztą wskazuje – używa się latawca zamiast żagla, który napędzany jest siłą wiatru. Aby więc popływać i cieszyć się kitesurfingiem, niezbędny jest wiatr. Bez niego nie ma mowy o kitesurfingu. Dlatego też ten sport uprawia się tam, gdzie panują korzystne warunki pogodowe i wieją sprzyjające wiatry. Kitesurfing uprawiać można zarówno na obiekatch słodkowodnych, jak i morskim.

Latawiec w tym sporcie jest utrzymywany na przypiętym do trapezu barze, który zakłada kitesurfer. Deski do kitesurfingu same utrzymują się na wodzie, jednak ciężar sprawia, że zaczynają się topić w wodzie. W całym sprzęcie do kitesurfingu najważniejszy jest latawiec, który stanowi całą siłę napędową kitesurfera.

O kitesurferach i kitesurfingu również w naszym magazynie ligowym.