Podnoszenie ciężarów
Dyscyplina ciężkiej atletyki to właśnie podnoszenie ciężarów. Polega na podnoszeniu przez zawodnika sztangi o określonej masie, dwiema technikami – rwaniem i podrzutem. Rwanie to uniesieniu sztangi z pomostu bezpośrednio ponad głowę i przytrzymanie jej. Zawodnicy wykonujący ten bój trzymają sztangę w tzw. szerokim uchwycie. Natomiast podrzut jest bojem, w którym zawodnicy podnoszą sztangę najpierw na klatkę piersiową, po czym następuje tzw. „wybicie góry”, czyli uniesienie sztangi ponad głowę. Wszyscy zawodnicy mają prawo do trzech prób w każdej konkurencji.
Podnoszenie ciężarów obecne było już w programie pierwszych nowożytnych Igrzysk Olimpijskich w Atenach w 1896 roku. Od tego czasu podnoszenie ciężarów rozgrywane było podczas wszystkich igrzysk z wyjątkiem igrzysk w Paryżu (1900 rok), Londynie (1908 rok) i Sztokholmie (1912 rok). Pierwszym nowożytnym mistrzem olimpijskim w podnoszeniu ciężarów w podrzucie jednorącz był Brytyjczyk Launceston Elliot, który uzyskał wynik 71 kg.
